Ładnie o Traumie – podcast

W tym odcinku opowiadam Wam o tym:

  • że traumy nie warto ani ignorować, ani bagatelizować;
  • co robi nam codzienny i regularny kontakt z mrokiem życia i jaką postawę wobec tego mroku przyjąć;
  • co dzieje się z układem nerwowym terapeuty w trakcie pracy z traumą;
  • jak zadbać o siebie podczas swojej pracy i jak uwolnić energię w pracy z traumą;
  • że trwonienie czasu to ważna umiejętność terapeuty traumy :).

Odcinek powstał we współpracy z Wydawnictwem Uniwersytetu Jagiellońskiego, które wydało ostatnio wspaniałą książkę Babette Rotschild “Wsparcie dla wspierających”.

W tym odcinku opowiadam Wam o tym, że:

  • trauma odgradza nas od innych ludzi;
  • przytłoczenie rozregulowuje nasza neurocepcję, a bywa też i tak, że blokuje jej naturalny rozwój;
  • odrętwienie ciała może sprawić, że stale popełniamy te same błędy;
  • bezruch nigdy nie oznacza zgody;
  • trauma relacyjna wpływa na naszą matrycę bliskości;
  • praca z głosem i mięśniami może wpływać pozytywnie na nasze relacje z innymi ludźmi.

Wspomnianą w odcinku recenzję książki Holly Richmond znajdziecie .

Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem GWP, z okazji wydania przez nie książek Holly Richmond “Odzyskać siebie. Pozytywny poradnik dla osób, które doświadczyły traumy seksualnej.” i Eriki Shershun “Uleczyć traumę seksualną. Umiejętności somatyczne pomagające odzyskać bezpieczną relację ze swoim ciałem, stawiać granice i wzmacniać rezyliencję.”

O uzdrawiającej sile rozmowy po zdarzeniu traumatycznym

W tym odcinku opowiadam Wam o tym, że:

  • nasze mózgi są uzwojowane pod relacje i więzi
  • każda trauma potrzebuje kojącej obecności drugiego człowieka i rezonansu z innym, zaufanym układem nerwowym;
  • uczynienie ze zdarzenia traumatycznego sekretu sprawia, że nie zdrowiejemy;
  • przymus opowiadania odtwarza straumatyzowanie;
  • wspomnienie traumatyczne musi odnaleźć swój chronologiczny porządek, byśmy mogli zyskać zdrową teraźniejszość i przyszłość.
    Wspomniany w odcinku artykuł dostępny jest .
    Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem PWN, z okazji wydania przez nie książki “PTSD. Co każdy powinien wiedzieć” autorstwa Barbary Rothbaum i Sheili Rauch.

W tym odcinku opowiadam Wam o tym, że trauma serwuje nam wewnętrzne wyjałowienie, a różnorodność jest tym, co stanowi antidotum na to wyjałowienie. O zawężonym reagowaniu na świat i o terapii, która nie jest terapeutyczna. O lęku przed żywotnością, o emocjonalnym klinczu i o kosztownej przewidywalności naszego życia. O tym, jak nasza straumatyzowana część dyktuje nam warunki naszego życia.

Odcinek “Trauma, utknięcie i odzyskiwanie sprawczości” powstał we współpracy z GWP, które wydało ostatnio książkę Russa Harrisa “ACT skoncentrowana na traumie”.

W tym odcinku rozkładam na warstwy i części pierwsze temat życiowego utknięcia po traumie i nie tylko.
Omawiam to, jak unikanie bólu krótkoterminowo daje ulgę, a długoterminowo serwuje nam egzystencjalną dezintegrację i jeszcze więcej bólu. Rozmawiam z Wami o tym, jak to się dzieje, że stale lądujemy w życiu w tym samym punkcie. Zachwycam się akceptacją (nie kapitulacją!), różnorodnością, Irwinem Yalomem i oczywiście Russem Harrisem.

Mimo że nie uczę już terapii ACT, pozostaję z jej literaturą cały czas na bieżąco. Zachęcam Was do posłuchania podcastu i zapoznania się z książką “ACT skoncentrowana na traumie”.

Razem z moją gościnią, psycholożką i terapeutką traumy, Katarzyną Rawską rozmawiamy w tym odcinku o pierwszej sesji terapii (traumy). To rozmowa, w której jest i struktura i chaos, jak to właśnie na pierwszej sesji psychoterapii bywa :). Jest w niej m.in. o tym:

  • kiedy naprawdę zaczyna się terapia (i czemu już w poczekalni, a nawet dużo wcześniej) i czemu wszystko może stać się treścią terapii (nawet pomylenie adresu);
  • jak wybierać psychoterapeut(k)ę dla siebie;
  • że terapia to proces aktywny dla obu stron;
  • że jest nas więcej niż nasz wstyd;
  • że w terapii ma być bezpiecznie, ale nie za bezpiecznie (Pat Ogden);
  • że niektóre reguły w terapii to reguły naszego zwykłego życia, ale są też i reguły zarezerwowane tylko do świata terapeutycznego;
  • że kontrakt terapeutyczny może się różnić w różnych nurtach;
  • że nie wszystko w terapii wydarzy się od razu.

Katarzynę Rawską znajdziecie . Jej artykuły zaś przeczytacie .

Chciałabym, by wiedza o naturalnych mechanizmach zdrowienia po traumie trafiła do jak najszerszego grona odbiorców. Nagrałam dla Was tę rozmowę – tym razem o traumie i uzależnieniu.
Zapraszam Was do twórczego posłuchania!
Rozmowy o traumie i uzależnieniu:

  • o tym, że nie jesteśmy czystą kartą i nieuświadomione pamięciowe zapiski mogą wpływać na nasza skłonność do uzależnień;
  • o różnych odcieniach uzależnień;
  • o autoalienacji, która łączy straumatyzowanie i uzależnienia;
  • o rdzennym zawstydzeniu tym, kim się jest i jakie są dla nas tego konsekwencje;
  • o tym, że dla dziecka to ono jest złe, a nie środowisko, które je zawodzi;
  • o szukaniu uzdrowienia poza sobą;
  • o identyfikacji opartej o dumę i opartej o wstyd i ich nierozerwalnym powiązani;
  • o tym, co się dzieje, gdy nie możemy iść zaplanowaną przez nasz umysł ścieżką.
  • o odrzuceniu i śmierci i dlaczego to może być bardzo zbieżne;
  • o uzależnieniu od uwodzenia;
  • o dążeniu DO i dążeniu OD, które jest równie ważne w zdrowieniu.

Rozmowy o traumie i wybaczeniu:

  • o syndromie sztokholmskim;
  • o wybaczeniu jako przejawie sprawczości i o wyborze;
  • o wybaczeniu z perspektywy dojrzałości vs wybaczaniu deklaratywnym;
  • o tym, gdzie kierujemy uwagę w sytuacji przemocy (czy na siebie czy na sprawcę);
  • o tym, dlaczego po przerwaniu relacji przemocowej nadal sprawdzamy, co się z naszym byłym partnerem/partnerką dzieje;
  • o konieczności opłakaniaza kończonych relacji (nie tylko tych dobrych);
  • o tym, że łatwiej zakończyć tam, gdzie udało nam się spotkać;
  • o zaabsorbowaniu, które pozwala mi uniknąć przeżycia żałoby;
  • o wybaczeniu, które nie jest tylko słowami, jest doświadczeniem wszystkich warstw naszej psychiki;
  • o poszerzaniu szerokości naszego życia;
  • o psychofizjologii życia w gniewie;
  • o pisaniu i odpisywaniu na terapeutyczne listy.

Rozmowy o traumie seksualnej:

  • o tym, że trudno zacząć o traumie seksualnej rozmawiać i żeby nie dać się temu pochłonąć.
  • o zablokowaniu i rozmontowaniu poczucia bezpieczeństwa.
  • o tym, że zawsze jest jakieś dalej.
  • o nienadawaniu adekwatnego znaczenia swoim seksualnym zranieniom.
  • o defragmentacji przeżycia traumatycznego i wewnętrznym pomieszaniu.
  • o czuciu się nieswojo ze swoją własną energią i z przyjemnością.
  • o asymetrii, w której dzieje się przemoc i uprzedmiotowieniu.
  • o wirze traumy, który nas wciąga.
  • o Esther Perel.
  • o użyciu energii własnej złości.
  • o mieszczeniu ambiwalencji jako procesie terapeutycznym.
  • o niemówieniu o traumie eufemizmami.

Rozmawiamy w tym odcinku z Wandą Wasilewską:

  • o tym, jak nie przeszkadzać ciału i psychice w dochodzeniu do siebie po traumie;
  • o sekwencji traumy (przed, w trakcie i po traumie);
  • dlaczego to, co się wydarza po traumie jest czasami gorsze niż sama trauma (i roli więzi “po”);
  • o roli przywoływania postaci chroniących po traumie;
  • o lekach w stanie szoku;
  • o rozładowaniu energii “wpakowanej” w nasze ciało przez zdarzenie traumatyczne;
  • o tym, dlaczego udana ucieczka walki lub ucieczki jest tak ważna dla łagodniejszych konsekwencji traumy;
  • o mówieniu o traumie (i równocześnie o nie zmuszaniu do mówienia o traumie);
  • o zyskiwaniu przeszłości przez traumę;
  • o potrzebie naturalnej (twórczej) dysocjacji;
  • o dokańczaniu niedokończonej reakcji traumatycznej (o tym też napisałam)

W najnowszym odcinku mojego podcastu opowiadam Wam o tym:

  • jak to, w jaki sposób myślimy o ciele wpływa na to, jak to ciało traktujemy;
  • dlaczego praca z ciałem to trening, a nie deklaracje;
  • czym dla naszej psychiki jest napięcie ciała;
  • czy istnieją wspomnienia, które uruchamia postawa ciała;
  • jakie podłoże może mieć chroniczny ból;
  • jak wytężenie kompensowane jest przez zwiotczenie;
  • skąd bierze się odrętwienie naszego ciała;
  • czemu ruch pozwala metabolizowanie napięcia i traumy;
  • że kichanie, ziewanie, wzdychanie, śmianie się, spanie (i nie tylko) służą metabilizowaniu nadwyżki energetycznej, jaką nosimy w ciele;
  • jak przeciążenia życia płodowego mogą wpłynąć na to, jak dziś oddychamy;
  • co nam robi dźwięk “wuuu”;
  • w jaki sposób dotyk i auto-dotyk nas regulują;
  • że potrzebujemy rytmu mobilizacji i regeneracji;
  • co jest najważniejszym czynnikiem leczącym w nurcie terapii NARM.

A na końcu podarowuję Wam wiersz.

o odcinek podcastu, w którym poznacie konsekwencje traumy, ale też znaki tego, że zdrowiejemy.
To odcinek, w którym rozmawiamy o:

  • zawężeniu i utknięciu egzystencjalnym, jakie funduje nam trauma;
  • o usztywnieniu, ale też trójwymiarowości i gracji ciała;
  • o napięciach i nadmiarze, które kompensujemy sobie niedoborem i wiotkością w innych obszarach;
  • o rozpętywaniu skandali, gdy wychodzimy z emocjonalnego zamrożenia;
  • o integracji;
  • itp. Itd. 🙂

Pięknego słuchania!

W tym odcinku mojego podcastu mówię o tym:

  • jak zranienie ze strony drugiej osoby wpływa na nasze funkcjonowanie zawodowe
  • jak kultura unikania podtrzymuje konsekwencje naszej traumy
  • o tym dlaczego zdrowiejemy poprzez to samo, co nas zraniło (leczymy podobne podobnym)
  • o koregulacji
  • o łagodnym eksponowaniu na to, czego się boimy
  • o ślepocie na konsekwencje traumy i stukilowym plecaku z ciężarami traumy, który nosimy
  • o manii w miejscu pracy
  • o wyborach, jakich dokonujemy pod wpływem traumy, które wcale nie są nasze.

Rozmowa – podzielona na dwie części – w której opowiadam o tym, co może (choć nie musi) dziać się w układzie nerwowym osoby, która została narażona na traumę wojenną/ traumę uchodźczą. O czym mówimy w drugiej części naszej rozmowy: o pracy psychologicznej z tłumaczem; o pewnej metaforze, która nie sprawdziła się w pracy z mamą z Afganistanu; o tym, czy jest sens w rozmowie dociekać prawdy; o przerywaniu rozmówcy w sytuacji zbyt dużego pobudzenia emocjonalnego jak stabilizujemy i regulujemy układ nerwowy drugiej osoby poprzez rozmowę; o rytmie i zwierzętach i o tym, jak i rytm i zwierzęta pomagają nam zdrowieć; o superbohaterach jako pomocy terapeutycznej; o technice sejfu; o oscylowaniu między trudnym, a zasobem; o roli podsumowania podczas rozmowy.

Rozmowa – podzielona na dwie części – w której opowiadam o tym, co może (choć nie musi) dziać się w układzie nerwowym osoby, która została narażona na traumę wojenną/ traumę uchodźczą. Oto, o czym traktuje część pierwsza mojej rozmowy z Wandą Wasilewską: krajobrazie wewnętrznym osoby z doświadczeniem uchodźczym; roli psychoedukacji w pracy z osobą z doświadczeniem uchodźczym; o żałobie; o traumie kumulacyjnej (czyli o tym, że wcześniejsze traumy nakładają się na traumy późniejsze); o tym, że PTSD nie jest jedyną możliwą konsekwencją traumy; o postawie, którą warto przyjąć pomagając uchodźcom; o robieniu interwencji “z” osobą, a nie “dla” niej.

https://open.spotify.com/episode/1MCOfkFUdJRfqdcbeCwsSG?si=c19788ef951b43d6

Odcinek specjalny, nagrany tydzień po wybuchu wojny w Ukrainie. O rezyliencji w obliczu kryzysu, o ugruntowywania siebie i innych i o roli szczodrości w znajdowaniu drogi do siebie, gdy wszystko wokół się wali.

Czym jest trauma, rezyliencja i czy oświadczyny na koncercie Adele mogą dla naszego układu nerwowego być traumatogenne. Pierwsza rozmowa w cyklu “Ładnie o traumie”. Sabinę Sadecką o traumę pyta Wanda Wasilewska.